κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

* εκατό μικρές ανάσες

Και κάπως έτσι αποφάσισα να φτιάξω έναν μεγάααλο κύκλο και να βάλω μέσα όλα όσα αγαπάω. Όλα τα σημαντικά, τα ξεχωριστά, τα ουσιώδη. Και σιγά σιγά άρχισα να βάζω μέσα κάθε λογής αντικείμενα..
Έβαλα την αγαπημένη μου κούπα, εκείνη που μου είχε κάνει δώρο η μαμά όταν ήμουν μικρή, για να μάθω να πίνω μόνη το γάλα μου. Την επέλεξα γιατί κάθε γουλιά που πίνω απ' αυτήν, μου θυμίζει πως δεν υπάρχει τίποτα που να μη μπορώ να καταφέρω αν το θέλω πολύ.
Έβαλα επίσης το αγαπημένο μου μολύβι, το καλύτερο μου πινέλο και τα πιο όμορφα χρώματα της παλέτας μου, για να μπορώ πάντα να γράφω τη δική μου ιστορία και να ζωγραφίζω τη ζωή μου όπως θέλω εγώ.
Μετά φύτεψα λίγη μουσική σε μιαν άκρη, να ανθίσει την άνοιξη και να μοσχοβολήσει ο τόπος.
Έβαλα σε μιαν άκρη το μαξιλάρι μου, που έχει πάνω του κεντημένα όλα μου τα όνειρα κι είναι ποτισμένο με όλα μου τα δάκρυα. Ναι, το ήθελα κι αυτό μαζί μου.
Έπειτα, έκλεισα μέσα στον όμορφο κύκλο μου, όλους τους ανθρώπους της ζωής μου. Εκείνους που με πλήγωσαν, εκείνους που μ' αγάπησαν. Όλους. Πόσο τους αγαπώ όλους. Πόσο αγαπώ κάθε πληγή που μου άνοιξαν και κάθε σταγόνα αγάπης που μου χάρισαν. Με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα.
Και τελευταία έβαλα εσένα. Εσένα που μου έδειξες τον εαυτό μου, εσένα που με έμαθες να αγαπώ τη ζωή, τα λάθη μου, τα πάντα.
Κάπως αργά θυμήθηκα ότι έπρεπε να βάλω κι εμένα μέσα. Και τότε συνειδητοποίησα, πως ήμουν ήδη στον κύκλο. Σε κάθε γουλιά, σε κάθε γράμμα, σε κάθε χρώμα, σε κάθε νότα, σε κάθε όνειρο, σε κάθε δάκρυ, σε κάθε άνθρωπο που έκλεισα εκεί μέσα, υπήρχε κι ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου. Κι αλίμονο! Δεν το θέλω πίσω! Να το κάνω τι;

..Κι ύστερα, έκανα κάμποσα προστατευτικά ξόρκια γύρω απ' τον κύκλο. Κανένας να μη μπορεί να πειράξει τον κόσμο μου, να τον σπάσει, να τον πληγώσει, να τον χαλάσει.
Κι είδα πως είχα φτιάξει ένα θαύμα. Ένα θαύμα μοναχά δικό μου. Παντοτινά δικό μου. Κανείς δε μπορεί να μου το πάρει. Κι είναι τόσο αληθινό.. Απο κάθε μόριό του ξεχειλίζει κάθε αλήθεια της ζωής μου και δίνει μορφή σε κάθε αναπνοή, σε κάθε όνειρο που τολμάω να κάνω για το μέλλον.




Σας ευχαριστώ..Όλους.

2 σχόλια:

  1. :") kamia fora na luneis ta ksorkia gia na apoktiseis ki alla agapimena pragmata!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ..είναι ειδικά τα ξόρκια! Όποιος ξέρει τα μαγικά λόγια μπορεί να γλιστρίσει μες σ'αυτόν τον κόσμο..το δύσκολο είναι να βγεις..πρέπει να σκίσεις ένα κομμάτι απ' τον προστατευτικό θόλο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή