κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

*all I think about is you

Πήρε να νυχτώνει πάλι.
Ποιος νοιάζεται;
Χιλιάδες μικρά λαμπιόνια
φωτίζουν το δρόμο μας.
Περιμένουν τόσα χρόνια.

Κρέμονται απο μια κλωστή
θαρρείς, πάνω απ' τα κεφάλια μας
και περιμένουν πως θα τα φτάσουμε μαζί.

Παντού ψίθυροι τριγύρω.
Μα ποιος φοβάται;
Ποιος να φοβηθεί;
Εκατοντάδες μελωδίες
χορεύουν στη σιωπή.
Της είπαν θα τη μάθουνε να ζει.

Κι η μοναξιά σε μια γωνιά
κλαίει απο μαράζι
γιατί έμεινε μονάχη πίσω.
Ποιος την ακούει;
Την ακούς;
Περιμένει πως μια μέρα,
μια μέρα θα γυρίσω.

Κι ο έρωτας γιορτάζει.
Γέμισε την πλάση
όμορφα λουλούδια.

Και τραγουδάει στη μοναξιά
τραγούδια λησμονιάς
να μη φοβάται.

Κι αν φύγουν όλοι
και μείνουμε εσύ κι εγώ,
αν σβήσουνε τα αστέρια
και οι μελωδίες πάψουν
έχω τα μάτια σου οδηγό.
Και την ανάσα σου,
την πιο μελωδική,
να αντηχεί, να κρέμεται
από δυο χείλη κόκκινα
και να γεμίζει τη σιωπή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου