κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

The moment is passing you by

Φεύγεις. Έτσι ξαφνικά. Φεύγεις κι εγώ στέκομαι. Δεν κάνω τίποτα.
Θέλω να σου φωνάξω " όχι! μέινε! σε χρειάζομαι.."
Μα μου έχουν πει να σκέφτομαι λογικά και πως αν σου πω λόγια τέτοια θα γελάσεις.

Μα φέυγεις! Τι να κάνω; Θεε μου! Τι να κάνω;
Θεε μου.. Δε θέλω να φύγεις. Δεν αντέχω να φύγεις. Πρέπει να στο πω.
Θα στο πω. Θα στο φωνάξω. Θα στο ψιθυρίζω κάθε βράδυ στα όνειρά σου.
Μέχρι να το καταλάβεις.

Όχι..όχι! Δεν πρέπει. Θα καταστρέψω τον εαυτό μου έτσι. Έτσι λένε.
Ωραία και; Δικός μου δεν είναι; Βαρέθηκα μια ζωή να ακολούθω τα πρέπει.
Αν θέλω τον ρίχνω στη φωτιά και τον καίω!

"Αξιοπρέπεια δεν έχεις;" μου λένε. Αξιοπρέπεια; Ναι έχω.
Σέβομαι τα αισθήματα μου. Δεν είναι αξιοπρέπεια αυτό;
Τι να την κάνω την αξιοπρέπεια που μεταφράζεται σε εγωισμό;
"Πρώτα να βάζεις τον εαυτό σου. Κράτα κάτι και για σένα."
Γιατί μήπως θα τα πάρω μάζι μου όταν φύγω από δω;
Να τα κρατήσω να τα κάνω τι; Αισθήματα είναι, δεν είναι λεφτά
να τα βάζουμε στην άκρη για ώρα ανάγκης.

Τη βάζουμε στην άκρη τη ζωή μας; Γι' αυτό την έχουμε;
Για να την αποθηκέυουμε; Κι αν θα τη βγάλεις αύριο απ' το κελάρι
κι έχει πιάσει μούχλα; Τότε τι; Τι θα την κάνεις τότε;
Πες μου!

Κοίτα, για να μη λέμε πολλά. Εγώ θέλω να ζήσω, εντάξει;
Θέλω να ζήσω και τη ζωή μου δεν τη βάζω σε καλούπια.
Θα τη ζήσω όπως θέλω εγώ. Κι αν αυτό σημαίνει ότι θα κάνω λάθη,
ότι θα γεμίσω πληγές και οι αναμνήσεις θα με κυνηγάνε, ωραία το δέχομαι!
Θα έχω ζήσει τουλάχιστον! Θα έχω νιώσει, θα έχω πιστέψει, θα έχω γευτεί τη ζωή.
Τη δική μου ζωή! Αν θέλεις εσύ, κάνε το μυρμυγκάκι. Μάζευε, μάζευε.
Μάζευε κι απόθηκευε. Αισθήματα, λόγια που θα ήθελες να πεις και δεν τα είπες.
Μάζευε τη ζωή σου στο κελάρι. Κλείδωνε την κιόλας μη σου φύγει.
Εγώ θα την τραγούδησω. Θα κάθομαι όλο το καλοκαίρι της ζωής μου
και θα της γράφω τραγούδια. Κι ας πεινάσω το χειμώνα.
Εσύ φιλόφησε την. Εγώ θα την ζήσω.


[ ώρες-ώρες πνίγομαι..]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου