κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Fragile dreams

Και στάθηκα μονάχα στιγμή λίγο πιο πέρα.
Ήθελα να θαυμάσω εκείνα τα μικρά όνειρα που χόρευαν μες στο δωμάτιο..
Δεν ήθελα μόνο να τ' αγγίξω. Ήθελα να τα κοιτάξω στα μάτια.
Να τα αποτυπώσω στο μυαλό μου.
Να μην τα ξεχάσω ποτέ.
Στεκόσουν κι εσύ εκεί και με κοιτούσες.
Δεν τολμούσα να σε κοιτάξω παράπανω απο μια στιγμή.
Ήσουν το πιο θαμπό όνειρο.
Και φοβόμουν μη σε τυφλώσω με το φως που παίρνουν τα μάτια μου,
κάθε φορά που στρέφονται σε εσένα, και χαθείς.
Στεκόσουν εκεί και μου έλεγες να κλείσω το μάτι στη ζωή.
Να την αγαπήσω, να την ερωτευτώ.
Κι εγώ πού να βρω το θάρρος να σου πω πως τα μάτια μου δεν κλείνουν πια.
Φοβούνται μην χαθούν όλα αυτά τα μικρά όνειρα σε ένα μικρό τρεμόπαιγμα τους.
Κι η καρδιά μου έχει σωπάσει. Προσπαθεί να είναι ήσυχη για να μην τα τρομάξει.
Μη φύγουν. Μη χαθούν.

Και πέρασε η ώρα. Κι εγώ ξεχάστηκα. Κι έμεινα εκεί.
Μερικά από εκείνα τα όνειρα με έβλεπαν εκεί στην άκρη,
να μην παίρνω μέρος στο χορό και τα τραγούδια τους
κι έχαναν λίγη από τη λάμψη τους.
Μα με είχε παραλήσει η ομορφιά τους ξέρεις.
Κι εσύ ακόμα στεκόσουν εκεί. Κι ήσουν το πιο θαμπό όνειρο.
Εκείνο που έτρεμε περισσότερο απο τα άλλα.
Ήθελα να σ' αγγίξω. Πόσο το ήθελα.
Μα είχα μείνει εκεί στην άκρη και μοναχά κοιτούσα.

Εαυτέ μου, θα αργήσεις κι άλλο να γυρίσεις απ' το ταξίδι σου;
Φοβάμαι μην κουραστεί εκείνο το όμορφο, θαμπό όνειρο και φύγει..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου