κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Μερικές φορές


Μερικές φορές περπατάμε σε έναν δρόμο δίχως τέλος. Χωρίς φώτα ή φωτεινά σήματα. Χωρίς φωνές να ακούγονται τριγύρω. Δεν υπάρχουν απλωμένα χέρια πουθενά στη διαδρομή. Και νιώθουμε φόβο για το επόμενο βήμα, αγωνία για τη μοναξιά που θα συναντήσουμε στην επόμενη στροφή.

Μερικές φορές βαδίζουμε στο χείλος του γκρεμού. Χαμογελάμε καθώς κοιτάζουμε με δέος το χάος που δεσπόζει κάτω απ'τα πόδια μας. Και νιώθουμε ελεύθεροι. Ελέυθεροι να πέσουμε ή να μην πέσουμε. Να σωθούμε ή να χαθούμε.


Μερικές φορές θέλουμε να μείνουμε μόνοι. Μα είναι εκείνες φορές που θέλουμε όσο ποτέ άλλοτε ένα χέρι να πιάσει το δικό μας και να σηκώσει τον εαυτό μας από εκείνη τη γωνιά που τον αποθέσαμε.


Μερικές φορές πληγώνουμε αυτούς που αγάπαμε. Τους πληγώνουμε χωρίς να το θέλουμε. Είναι που τους αγαπάμε πολύ και τόση πολλή αγάπη κανείς δε μπορεί να τη χειριστεί σωστά.

Μερικές φορές δεν είμαστε ο εαυτός μας. Τον ντύνουμε με όμορφα ρούχα, τον στολίζουμε και τον περιφέρουμε. Τον κουράζουμε. Τον εξαντλούμε.

Μερικές φορές μιλάμε πολύ. Όταν τα λόγια περιττέυουν. Όταν μονάχα η σιωπή ξέρει να μιλήσει σωστά.

Μερικές φορές μετανιώνουμε.

Μερικές όχι.

2 σχόλια:

  1. Υπέροχο κείμενο, οι σκέψεις σου είναι πολύ μελαγχολικές και εντυπωσιακές :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. σ'ευχαριστώ πολύ (:
    ..θα έλεγα ότι είμαι εθισμένη στη μελαγχολία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή