κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Άνθρωποι


Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τα πάντα και δεν είναι ευχαριστημένοι. Θέλουν κι άλλα κι άλλα κι άλλα. Κι αυτό το κάτι ανώτερο που τους τα προσέφερε θυμώνει με την αχαριστία τους και σε μια μικρή στιγμή τους τα παίρνει όλα πίσω. Ή τα κάνει να χάνουν την αξία τους, στέλνοντας τον πόνο να τα σκεπάσει.

Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα. Κι είναι συμβιβασμένοι μ’ αυτό. Δεν προσπαθούν να αποκτήσουν τίποτα, δε μάχονται να γίνουν «πλουσιότεροι». Μα ίσως και να πλουτίζουν μέσα σ’ αυτό το υπαρκτό τίποτα που έχουν περιορίσει τη ζωή τους. Ίσως να βλέπουν την ουσία μα κι ίσως να βλέπουν απλά το τίποτα.

Είναι κι εκείνοι που έχουν μαζέψει σα σπουργιτάκια τη ζωή μες στις καρδιές τους και της έχουν φτιάξει μια φωλιά εκεί να ζεσταίνεται και να μη φοβάται. Την προσέχουν σαν τα μάτια τους. Περπατούν προσεχτικά για να μην τους πέσει και χτυπήσει. Την τυλίγουν με πέπλα για να μην την πληγώνει το φως. Και μια μέρα που πάνε να την ξεσκεπάσουν, δε βρίσκουν τίποτα. Όλα όσα αγωνίστηκαν να συγκεντρώσουν, έχουν χαθεί σαν καπνός.

Υπάρχουν κι άλλοι, που έμαθαν να δίνουν μόνο. Να μην κρατάνε τίποτα για τον εαυτό τους. Να μαζεύουν αγάπη και ζωή μονάχα για να έχουν τη χαρίσουν σε κάποιον άλλο. Για να κάνουν ένα χαμόγελο να ανθίσει. Κι ας μη μένει τίποτα γι’ αυτούς. Κι ας μένουν γεμάτοι πληγές και σημάδια που άφησαν στο διάβα τους όλα εκείνα τα περαστικά ανοιξιάτικα χαμόγελα. Τις αγαπούν αυτές τις πληγές. Τα φροντίζουν αυτά τα σημάδια, να μην τα εξαλείψει ο χρόνος. Δε θέλουν να ξεχνούν.

Κι είναι κι εκείνοι που έμαθαν να αγαπούν τον εαυτό τους. Να μάχονται να τον κάνουν καλύτερο, να μην τον προσφέρουν αλόγιστα ούτε να τον πουλάνε, μα να χαρίζουν ένα κομμάτι σε εκείνες τις μοναδικές ψυχές που το αξίζουν. Είναι αυτοί που έμαθαν να μη ζητούν τίποτα και να προσμένουν τα πάντα. Αυτοί που αγάπησαν τα λάθη τους γιατί ήτανε δικά τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου