κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

46ο χιλιόμετρο

Ένα απαλό αεράκι πέρασε χτες βράδυ έξω απ' το παράθυρο σου.
Σου έκλεψε μια βιαστική ανάσα που ξεστράτησε
και την ακούμπησε στο μαγουλό μου.
Κάτι μου ψιθύρησε λίγο πριν μπερδευτεί στα μαλλιά μου
και τρυπώσει από μια χαραμάδα στο κεφάλι μου.
Κι έμεινε εκεί.
Δέθηκε σε ένα κατάρτι στο ναυάγιο του μυαλού μου.
Και αγνοεί κάθε σειρήνα. Νοσοκομειακή ή όχι.
Τραγουδάει δυνατά και δε μ' αφήνει να σκεφτώ.
Αρνείται να φύγει.

Σε περίμενα και χτες.
Εκεί στο 46ο χιλιόμετρο ονείρου κι ουτοπίας.
Περίμενα στιγμές ολόκληρες.
Πέρασαν αμέτρητα όνειρα μπροστά απ'τα μάτια μου.
Άλλα φορτωμένα σε καρότσες, στιβαγμένα το ένα πάνω στ' άλλο,
άλλα καβάλα σε κάποιο στεναγμό
κι άλλα ιππέυοντας κάποια ανάμνηση που ξέφυγε από το κλουβί της.
Κι όλα ήταν όμορφα.
Ήθελα να απλώσω το χέρι μου και να τ' αγγίξω.
Κι ήξερα πως μπορούσα.
Μα με είχε παγώσει η απουσία σου.

Δεν τόλμησες να έρθεις.
Φοβήθηκες μήν έρθεις κι εγώ λείπω;

Κι όμως ούτε για μια στιγμή δεν τόλμησα να φύγω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου