κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

Ακούει κανείς?

Γυρνούσα με το λεωφορείο απόψε και παρατήρησα κάτι που σίγουρα συμβαίνει συνέχεια απλά μέχρι τώρα δεν του είχα δώσει σημασία..Όλοι κάθονταν στην απ' έξω θέση στο διπλό κάθισμα, προσπαθώντας να εξασφάλισουν το γεγονός πως δε θα χρειαστεί να κάτσει κάποιος άλλος δίπλα τους..Ήμουν η μόνη που καθόμουν στο παράθυρο και μου φάνηκε λες κι έκανα κάτι που δεν έπρεπε..Σε κάθε στάση που ανέβαιναν μερικά άτομα, έψαχναν άδεια διπλή θέση κι όσα δεν έβρισκαν επέλεγαν να σταθούν όρθια παρά να καθήσουν με κάποιον άλλο μαζί..Σε κάποια στάση λοιπόν, ανέβηκε κι ένα παλικάρι που φαινόταν πως είχε κάποιο διανοητικό πρόβλημα, καθώς περπατούσε ασυνήθιστα..Αμέσως όλοι άπλωσαν τις τσάντες τους στη διπλανή τους άδεια θέση τη στιγμή που εγώ και μια κυρία, που καθόταν από μπροστά μου, μαζευτήκαμε προς τα μέσα..

Με προβλημάτισε, οφείλω να ομολογήσω, πολύ όλο αυτό που συνέβη..Δεν καταλαβαίνω ώρες ώρες γιατί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι..Γιατί έχουμε καταντήσει έτσι..Γιατί έχουμε γίνει εγωιστές, ιδιοτελείς, άκαρδοι κι αχάριστοι. Λέμε ψέματα ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό προσπαθώντας να νιώσουμε λιγότερο ένοχοι και υπεύθυνοι. Αυτοί οι άνθρωποι στο λεωφορείο δεν ξέρω γιατί συμπεριφέρθηκαν έτσι, αλλά δε μ' άρεσε η συμπεριφορά τους έτσι κι αλλιώς. Από φόβο ίσως, καθώς συνδιάζουν το διαφορετικό με το επικίνδυνο. 'Η από φόβο να βρεθούν τόσο κοντά σε κάτι άγνωστο.. Ποιος ξέρει. Ο άνθρωπος άλλωστε δε διστάζει να κολλήσει ταμπέλες στους άλλους. Το παιδί με τα μακριά μαλλιά, τα ακουστικά στ' αυτιά και το skateboard είναι το αλητάκι, το κορίτσι με το άσπρο φόρεμα και το ψιλό παπούτσι, που περπατάει μόνο στην πόλη, πάει γυρεύοντας και τόσα άλλα. Μα δεν ξέρεις όμως ούτε εσύ ουτέ εγώ, πως αυτό το αγόρι νιώθει μοναξιά μες στον κόσμο που κάποιοι άλλοι φτιάξανε γι' αυτόν και μόνο καταφύγιο βρίσκει στη μουσική και στις βόλτες με το skateboard ούτε φυσικά γνωρίζεις πως το κορίτσι με το άσπρο φόρεμα ψάχνει τρόπο να ξεφύγει από μια ζωή που δεν της ταιριάζει και προσπαθεί να τρέξει μακριά της περπατώντας άσκοπα στην πόλη. Κι αν σου πως πίσω από τον καλοσυνάτο κύριο που χαιδεύει το κεφάλι του χαριτωμένου κοριτσιού, ενώ ρωτάει τη μητέρα του πως το λένε, κρύβεται ένας παιδεραστής και πως πίσω απο την ηλικιωμένη κυρία, που σε κάλει ως μέσα στο σπίτι για να σου δώσει ένα μπισκότο, κρύβεται ολόκληρη σπείρα παράνομου εμπορίου οργάνων, θα με πιστέψεις? Αμφιβάλλω.. Κι όμως πάλι εμείς φταίμε που νιώθουμε έτσι. Που αφήνουμε να μας επηρεάζουν αυτά που ακούμε. Που τους αφήνουμε να κλέβουν τον άνθρωπο που κρύβουμε μέσα μας. Να μας παίρνουν ό, τι πολυτιμότερο έχουμε και να μας κάνουν πιόνια στο παιχνίδι τους.

Κι όλα αυτά τα γράφω έτσι, γιατί σήμερα ένιωσα λίγο παραπάνω άνθρωπος απο κάποιους άλλους που φαίνονται περισσότερο από μένα. Γιατί άκουσα το παλικάρι στο λεωφορείο να μου λέει για την αγάπη του για τη ζωγραφική. Γιατί είδα το παιδί με το skateboard να περνάει από μπροστά μου και πρόσεξα στα μάτια του τη μοναξιά μα κι άλλα πολλά, πράγμα ασυνήθιστο μιας που το βλέμμα των περισσότερων ανθρώπων σήμερα είναι κενό. Γιατί ξέρω πως νιώθει το κορίτσι με το άσπρο φόρεμα. Γιατί είμαι κι εγώ απ' τους λίγους που παλεύουν ακόμα να σώσουν τον εαυτό τους από τα αρπακτικά αυτού του άδικου κόσμου.
Γιατί ελπίζω πως κι εσύ είσαι ακόμα άνθωπος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου