κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Σ' εσένα που με κάνεις και υπάρχω..


Έχω μείνει ξύπνια και σκέφτομαι.. Σκέφτομαι.. Σκέφτομαι.. Μια φράση κυρίως που μου είπε ένας πολύ καλός φίλος: «..ουδείς αναντικατάστατος». Ναι δε λέω, την έχω ξανακούσει και ξαναδιαβάσει.. Απλά με έβαλε σε περισσότερες σκέψεις σήμερα.. Καθώς συνοδευόταν από επιπλέον συμβουλές του τύπου: «Μην εξιδανικεύεις τους ανθρώπους», «προφύλαξε τον εαυτό σου», «κράτα κάτι για σένα».. Και πως αυτό πρέπει να το τηρώ σε κάθε ανθρώπινη σχέση.. Και σκέφτηκα εσένα αμέσως.. Πως μπορώ να μη σε εξιδανικεύσω? ..πώς μπορώ να μη σου δώσω και το παραμικρό κομμάτι του εαυτού μου? Πώς είναι δυνατόν να καταφέρω κάτι τέτοιο? Να με προστατέψω από σένα? ..μα δε γίνεται..εσύ είσαι ο εαυτός μου, η καρδιά μου, η ψυχή μου, η ζωή μου ολόκληρη.. Από τι να με προστατέψω? Από την ίδια μου την ύπαρξη? Αδύνατο..

Ναι πιστεύω στις αδελφές ψυχές.. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους που συμπληρώνουν απόλυτα ο ένας τον άλλο, τόσο που είναι τρομακτικό.. Πιστεύω σε αυτές τις ανθρώπινες σχέσεις, τις ελάχιστες εκείνες σχέσεις που έχουν απομείνει, που δε χωράνε εγωισμούς.. Πιστεύω στη μοναδικότητα της δικής μας σχέσης.. Είναι ξεχωριστή τουλάχιστον για μας..
Είχα ξεκινήσει μια φορά να γράφω ένα γράμμα.. Δε θυμάμαι για ποιο λόγο.. Αλλά θυμάμαι που είχα γεμίσει σελίδες ολόκληρες προσπαθώντας να σου πω τι σημαίνεις για μένα, λες και δεν το ξέρεις ήδη.. Μα είχα ανάγκη να τα πω ξέρεις.. Κι έγραφα.. κι έγραφα..κι έγραφα..σελίδες ολόκληρες.. Και ένιωθα λες και έπρεπε να τα πω όλα, γιατί από στιγμή σε στιγμή θα σε έχανα.. Κι έγραφα..ώρες ασταμάτητες..
Ώσπου κάποια στιγμή σταμάτησα να γράφω..Κοίταξα όλες εκείνες τις γεμάτες σελίδες..εκείνες τις σελίδες που ξεχείλιζαν από λέξεις και ξαφνικά κατάλαβα πως απλά αυτό που μας δένει, αυτό που αισθάνομαι, αυτό που έχουμε εμείς οι δυο δεν περιγράφεται με λέξεις..
Έτσι έσκισα όλες τις σελίδες και πήρα μια καινούρια κι έγραψα:
« ..σ’ εσένα που με κάνεις να υπάρχω»

Γιατί με κάνεις να υπάρχω.. Είσαι εγώ.. Ένα άλλο εγώ, μα τόσο ίδιο μ’ εμένα!
Είμαστε δυο κομμάτια παζλ.. Μοιάζουμε πολύ, αλλά έχουμε βασικές διαφορές.. Μα εγώ χωρίς εσένα είμαι ένα κομμάτι μόνο του.. Κάτι ημιτελές. Αλλά μαζί με εσένα συμπληρώνονται όλα. Αποκτούν τα πάντα νόημα.

«Χωρίς εσένα η ζωή θα είναι ένα βαρετό σερφάρισμα στο ίντερνετ..
Χωρίς εσένα η ζωή θα είναι αποχαύνωση στον καναπέ..
Χωρίς εσένα η ζωή θα είναι ζαμπόν δίχως λιπαρά..περιοδικά..και λόγια ντε-καφεϊνέ..
Γι’ αυτό δεν έχω τίποτα άλλο να πω..
Ένα μεγάλο κενό, ένα μηδενικό χωρίς εσένα..»

Αυτό ακριβώς. Ένα μεγάλο κενό. Ένα μηδενικό χωρίς εσένα.
Μακάρι να είναι στο χέρι μας και ποτέ να μη χρειαστεί να ζήσουμε χώρια..
Μα κι αν κάποια στιγμή χαθούμε, υπόσχομαι να ψάξω κάθε γωνιά του πλανήτη για να σε βρω..

« Ναι αγαπημένη μου, πολύ πριν σε συναντήσω εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.
Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής ήταν που αργούσες ακόμα. Όταν τη νύχτα κοίταζα τ’ αστέρια ήταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα δεν ήτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε. Έτσι έζησα. Πάντοτε. Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά – θυμάσαι; - μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου, είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου, αγαπημένη μου.

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου έζησα όλη τη ζωή.»


Να ξέρεις πως εγώ θα είμαι πάντα εκεί να σε πιάσω πριν καν παραπατήσεις.. Να σε παρηγορήσω πριν να τρέξουν τα δάκρυα απ' τα μάτια σου.. Να σε φροντίσω χωρίς να μου το ζητήσεις και να σε αγκαλιάσω πριν καν ακόμα καταλάβεις ότι το έχεις ανάγκη. Θα είμαι πάντα εκεί για ό,τι χρειαστείς. Ανα πάσα ώρα και στιγμή.


Γιατί κανείς δεν αγαπάει κανέναν όσο αγαπώ εγώ εσένα..

2 σχόλια: