κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Τρέχει η ζωή..

Τρέχει η ζωή..κυλά..και εμείς σαν μικρά παιδιά τρέχουμε από πίσω της. Σαν παιδιά που κυνηγάνε το άτακτο παιχνίδι που πείσμωσε να τους ξεφύγει. Κατρακυλώντας τη μεγάλη κατηφόρα..

Σ’ αυτήν την διαδρομή που τραβάει η ζωή, στο ακούραστο ταξίδι της, γεννά ανθρώπους, πράξεις και ερωτήματα. Ανθρώπους που έρχονται και φεύγουν.. Που περνούν χωρίς να σ’ αγγίζουν και άλλους των οποίων το άγγιγμα μένει ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη σου. Κάποιοι ίσως μείνουν για πάντα, όλοι όμως μένουν για όσο τους χρειάζεσαι. Θα σ’ αγαπήσουν, θα σε μισήσουν, θα σε ζηλοφθονήσουν, μα όλοι θα έχουν κάτι να προσφέρουν. Όλοι έρχονται για κάποιο λόγο. Όλοι θα σε επηρεάσουν. Απλά εσύ πρέπει να προσπαθήσεις να κρατήσεις τα καλά στοιχεία από τον καθένα. Έπειτα έρχονται οι πράξεις να συμπληρώσουν το φάσμα το ζωής σου..Άλλοτε όμορφες, ευχάριστες.. Και άλλοτε κρυφές, δειλές και σκονισμένες. Πράξεις και αποφάσεις που μπορεί να αλλάξουν όλη τη δική σου ζωή και πολλών άλλων γύρω σου.. Γιατί οι ζωές όλων μας είναι τόσο πολύπλοκα μα και περίτεχνα συνυφασμένες και τόσο επικίνδυνα κοντά η μία στην άλλη, που αρκεί μια να αρπάξει φωτιά για να γίνει το κακό. Τέλος τα ερωτήματα είναι αυτά που κάνουν τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα μα και πιο μπερδεμένη. Αυτά τα ερωτήματα που θα μείνουν για πάντα αναπάντητα ή και ερωτήματα που ακόμα και αν λάβεις χιλιάδες απαντήσεις γι’ αυτά καμιά δεν είναι αρκετή για να ικανοποιήσει την απορία σου..

Σε ένα τέτοιο ταξίδι της ζωής συνάντησα, και συνεχίζω να συναντώ, κι εγώ άτομα που μου προσέφεραν πολλά. Μερικά μου έδωσαν περισσότερα από όσα άξιζα κι άλλα με αδίκησαν. Σε μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους κατάφερα να ανταποδώσω όσα απλόχερα, καλά ή κακά, μου χάρισαν και για κάποιους άλλους απλά δεν είχα αποθέματα. Σ' αυτούς θα ήθελα να ζητήσω ένα μεγάλο συγγνώμη, διότι ίσως αυτοί άξιζαν περίσσοτερο από κάποιους άλλους στους οποίους ξόδεψα παράπανω χρόνο και συναισθήματα από όσο έπρεπε. Και στους τελευταίους όμως θα ήθελα να ζητήσω ένα συγγνώμη, γιατί τους έδωσα περισσότερα από όσα μπορούσαν να αντέξουν.

Πολλά από αυτά που πήρα κι εγώ ήταν γεμάτα πόνο και δάκρυα. Και ήταν δύσκολο να ξεκινήσώ πάλι από την αρχή. Να σηκώθω και να ξανασταθώ στα πόδια μου. Να δώσω σημασία σε αυτά που πραγματικά αξίζουν.. Αλλά πιστεύω πως με αρκετή προσπάθεια τα κατάφερα. Κι ας ήταν λίγες οι καλές και ήρεμες μέρες. Μια ευτυχισμένη στιγμή αρκεί για να περάσεις μια ζωή ικανοποιημένος. Και ας γνώρισες μονάχα μια φορά τον έρωτα. Και ας κοίταξες μονάχα μια φορά στα μάτια την αγάπη.

Και ξεκινά το ταξίδι. Απλά και απρόσμενα. Γιατί η ζωή δεν προειδοποιεί. Δε σου στέλνει μήνυμα στο κινητό «αύριο θα κοιτάξεις γύρω σου και κάτι θα έχει αλλάξει». Μοναχά σου χτυπάει την πόρτα μια μέρα και σου λέει «Ορίστε. Αυτό είναι. Και δε μπορείς να κάνεις τίποτα. Κάρτα αλλαγής δεν έχει». Ανοίγεις λοιπόν την πόρτα και υποδέχεσαι το νέο που θα φέρει τόσες αλλαγές. Προσεύχεσαι να μην είναι επικίνδυνο και σου κάψει το σπίτι, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιέσαι πού έχεις φυλάξει τον πυροσβεστήρα. Γιατί με τη ζωή δε μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος.

Και άραγε πώς μπορείς να ξέρεις αν αυτό που θα βάλεις στο σπίτι σου αξίζει το ρίσκο ή όχι; Λοιπόν θα σου πω εγώ..δεν μπορείς να ξέρεις! Και κανείς δεν μπορεί να σου πει. Δυστυχώς ή ευτυχώς η ζωή δεν έχει βιβλιαράκι με οδηγίες χρήσης. Άρα ο καθένας τη ζει με τον δικό του τρόπο. Είτε παίρνει το ρίσκο. Είτε όχι. Μήπως δεν είναι διαφορετικά τα σημαντικά πράγματα για τον καθένα μας;


" Οι νέες αρχές είναι πάντα δύσκολες..αλλά τα πράγματα έχουν τη σημασία που τους δίνουμε εμείς..Και ο μόνος τρόπος να ξαναρχίσεις, είναι να αφήσεις πίσω σου ό,τι σου κάνει κακό και να αρχίσεις να δίνεις σημασία σε εκείνα που μπορούν να σε πάνε μπροστά.."
Εξάλλου, όπως είχε πει και ο αγαπήμενος Πάνος Μουζουράκης στη σειρά S1ngles, αν δε δώσεις σημασία δεν πρόκειται να ζήσεις τίποτα σημαντικό..

* εμμανουέλλα σε ευχαριστώ που μου έδωσες τρόπο να κλείσω το άρθρο =)

2 σχόλια:

  1. Ήρωας δεν είναι αυτός που κερδίζει πάντα !
    Ήρωας είναι αυτός που θα καταφέρει να βγάλει ένα χαμόγελο .. Ένα χαμόγελο που θα συγκρουστούν με τα κλάματα που μπορεί να τρέχουν βροχή από τα μάτια μας. Γιατί τα κλάματα κάποτε θα σβήσουν... το χαμόγελο όμως θα μείνει εκεί! :)

    Επόμενο ραντεβού... Στο ακρογυάλι της Ουτοπίας ;)

    Καλό βράδυ Δημητρούλα :-*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν έχω τι να πω..
    Στο ακρογυάλι της Ουτοπίας λοιπόν.. =)

    καλό βράδυ <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή