κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

Ακολουθώντας τον ήλιο

Πόσος καιρός πάει άραγε από τότε που είδα τελευταία φορά τον ήλιο να ανατέλλει? Πολύς υποθέτω..Τελικά δε μπορώ να αποφασίσω τι είναι αυτό που με εκστασιάζει περισσότερο..Η ανατολή ή δύση? Το χάραμα ή το ηλιοβασίλεμα? Η γέννηση της νέας μέρας ή ο θάνατος αυτής που πέρασε?
..Έχω σκαρφαλώσει στα κεραμίδια, στη σκεπή του σπιτιού, με το laptop αγκαλιά και μια κούπα καφέ στο χέρι και αγναντεύω τον ουρανό..τον ακολουθώ με το μάτι ως εκεί που συναντά τη θάλασσα και χάνομαι στο γαλάζιο..Λίγο πιο πέρα ο ήλιος ξεπροβάλλει..
Η ανατολή του ήλιου..κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα κι όμως..όσες φορές και αν παρακολουθήσω το τελετουργικό, κάθε φορά μου φαίνεται τόσο καινούριο και όμορφο, όπως όταν την πρωτοείδα..Οι πρώτες αχτίνες του ήλιου που χαϊδεύουν το πρόσωπό μου με γεμίζουν αισιοδοξία.. Σήμερα είναι μια καινούρια μέρα. Το χτες δεν υπάρχει πια και το αύριο θα έρθει στην ώρα του. Το σήμερα, αυτό είναι που μετράει. Το παρόν. Είναι άραγε τυχαίο που στα αγγλικά το παρόν λέγεται present? Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο δε θα μπορούσε να είναι από δώρο. Ένα δώρο που χαρίζεται απλόχερα στον καθένα μας, μόνο που δεν το αναγνωρίζουν όλοι.. Άλλοι ζουν στο παρελθόν και κάνουν παρέα με τις αναμνήσεις κι άλλοι ονειρεύονται το μέλλον αγκαλιά με τις φιλοδοξίες. Λίγοι είναι αυτοί που ζουν στο παρόν.
Οφείλω να ομολογήσω πως οι ώρες που έχω ξοδέψει κι εγώ να αναπολώ το παρελθόν δεν είναι καθόλου λίγες. Δύσκολο να αφήνεις πίσω τις αναμνήσεις. Κομμάτια του εαυτού σου τόσο σημαντικά. Μα δε μπορείς να ζεις σ’ αυτές. Υπάρχει λόγος που αποτελούν παρελθόν και όχι παρόν. Φοβάμαι όμως ότι δεν είμαι σε θέση να τον αναγνωρίσω αυτή τη στιγμή..Δε μπορώ να πω πως οι αναμνήσεις μου επειδή δεν άξιζαν το παρόν μου αποτελούν κομμάτι του χτες μου. Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως σίγουρα υπάρχει κάποιος καλός λόγος που ανήκουν στο παρελθόν.
Ο ήλιος έχει αρχίσει ήδη την πορεία του στον ουρανό.. Θα βρεθεί στο ζενίθ κάποια στιγμή και έπειτα θα αρχίσει πάλι να χαμηλώνει.. Θα κάνει τον κύκλο του και θα βυθιστεί για άλλη μια φορά στη θάλασσα. Έτσι απλά. Γιατί όλα στη ζωή κάνουν τον κύκλο τους. Τίποτα πολύ καλό ή πολύ κακό δε διαρκεί για πολύ. Όλα γυρίζουν κι ανατρέπονται στον κύκλο που λέγεται ζωή. Θα έρθει και το ηλιοβασίλεμα κάποια στιγμή, είναι αναπόφευκτο, μα αρκεί να κάνεις υπομονή μια ολόκληρη νύχτα, για να δεις την επόμενη ανατολή.. Και ίσως κάπου εκεί καταλάβεις πως κι η νύχτα δεν είναι άσχημη. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει φεγγάρι και τα αστέρια έχουν χαθεί στη συννεφιά.. Τα μάτια συνηθίζουν στο σκοτάδι μετά από λίγο και χωρίς να το καταλάβεις θα αρχίσει να χαράζει πάλι.
Σ’ αυτό το άρθρο αποφάσισα να αφιερώσω μια ολόκληρη μέρα. Κάθομαι ακόμα στη σκεπή, μα τώρα ο ήλιος δύει.. Άλλη μια μέρα που πέρασε. Πόσο όμορφα χρώματα γεμίζει ο ουρανός αυτή τη στιγμή.. Βλέπω αυτά που έχω γράψει παραπάνω για την ανατολή και μετανιώνω. Το ηλιοβασίλεμα δεν περιγράφεται..ίσως να είναι αυτό το τόσο όμορφο τέλος που με μαγεύει.. Αυτός ο τόσος γλυκός θάνατος της μέρας που με συγκινεί..
Ίσως η μέρα να τέλειωσε, ίσως κάτι όμορφο να έσβησε, μα τίποτα δε χάθηκε..Και όπως διάβασα κάπου, το τέλος είναι αυτό που σε μαθαίνει να αγαπάς..Στο τέλος ερωτεύεσαι, νικάς, μετανιώνεις, σκέφτεσαι, ζητάς, διψάς, μαθαίνεις, αποφεύγεις, ζηλεύεις, πονάς, ντρέπεσαι, γιατρεύεσαι, πεθαίνεις, γυρνάς.. Έχεις κουράγιο και ψάχνεις στη μικρή σου ιστορία να βρεις κρυμμένη εκεί όλη τη μαγεία..

Και θα ‘ρθει και το αύριο.
Εσύ..κι εγώ..εμείς..Θα ανατείλουμε ξανά. Θα ξαναγεννηθούμε.

Κι ο παλιός ο κόσμος θα είναι πίσω μας..

5 σχόλια:

  1. to vrady meta p s afisa eftia3es kafe kai piges stin skeph tous spitiou s mazi me to laptop k tn kafe kai egrafes ola auta...? :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. γενικά είχα πολλή έμπνευση χτες.. =)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. οο σε ευχαριστώ =)
    μ' αρέσει ιδιαίτερα στο τέλος :$

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. αυτοί οι στίχοι του τραγουδιού είναι φανταστικοί..!όπως και όλο το άρθρο σου.. ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή