κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Ποια είσαι εσύ?

Το πρώτο μου post είναι εμπνευσμένο κυρίως από τη δημιουργία του ίδιου του blog. Πραγματικά προβληματίστηκα πολύ ως προς το τι να γράψω για τον εαυτό μου. Υποτίθεται πως ο εαυτός μου είναι ό,τι πιο δικό μου έχω κι όμως, δεν ξέρω σχεδόν τίποτα γι' αυτόν. Πίστευα πως τον γνώριζα, μέχρι πρόσφατα που ανακάλυψα κάποιες πτυχές του, που πριν δε γνώριζα. Κι έρχεται τώρα μια ανοήτη ερώτηση όπως το "ποια είσαι εσύ?" να συμπληρώσει την άγνοια.
Ποιά είμαι λοιπόν? Και τι κάνω εδώ? Γιατί άραγε να είμαι εδώ κι όχι εκεί? Αναρωτιέμαι αν υπάρχει έστω και ένας που να μπορεί να μου απαντήσει αυτές τις ερωτήσεις.
Καταλήγω πως το μόνο που γνωρίζω γι'αυτον τον άλλο, που ζει στο ίδιο σώμα με εμένα και λέγεται εαυτός μου, είναι ότι αλλάζει. Και θα μου πεις πως το ξέρω αυτό από τη στιγμή που δεν τον γνωρίζω.. Λοιπόν, απλά δε νιώθω όπως παλιά όταν μένω μόνη μαζί του. Μερικές φορές δε μπορώ να τον καταλάβω κι άλλες πάλι με τρομάζει. Υπάρχουν όμως και φορές που θυμόμαστε μαζί τα παλιά, τότε που ήμασταν ένα και όχι δύο. Αγαπώ αυτές τις στιγμές. Μα είναι λίγες πια.
Είναι πλέον γεγονός ότι είμαστε δυο. Εγώ κι ο εαυτός μου. Άλλος αυτός κι άλλη εγώ.. Με εκνευρίζει πολύ συχνά, ξέρεις. Σκέφτηκα να του πω και να χωρίσουμε, αλλά πως να τον απαρνηθώ? Είναι ο μόνος που έχει περάσει τόσα πολλά μαζί μου. Ο μόνος που με ανέχεται όταν γίνομαι ανυπόφορη. Ο μόνος που θα μ' ακολουθεί πιστά όπου κι αν πάω. Ο μόνος που έχει ακούσει τις πιο κρυφές μου σκέψεις κι έχει νιώσει μαζί μου πράγματα που οι άνθρωποι γύρω μου συχνά δεν αντέχουν..
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που μας δένει τόσο πολύ. Μα σίγουρα είναι πολύ δυνατό. Τον αγαπώ και τον μισώ ταυτόχρονα. Γι' αυτό ίσως να φταίει και το γεγονός ότι εγώ προσπαθώ να μείνω παιδί και αυτός βιάζεται να μεγαλώσει. Να ζήσει. Να αγαπήσει. Να κερδίσει μα και να χάσει. Κι εγώ φοβάμαι τόσο πολύ να σταθώ απέναντι στο μέλλον και να το κοιτάξω κατάματα.
Μα θα προσπαθήσω να σηκωθώ από εδώ που κείτομαι τώρα και να πιάσω το χέρι του.. Ξέρω, αυτός θα με οδηγήσει σωστά. Αρκεί να του αφεθώ.. Μα πρώτα πρέπει να τον γνωρίσω λίγο καλύτερα..

2 σχόλια:

  1. οοh, σε ευχαριστώ πολύ!
    διάβασα κι εγώ μερικά δικά σου και ήταν πραγματικά υπέροχα.. =)

    ΑπάντησηΔιαγραφή