κάποιος μου είπε: "μην αργείς..ίσως να ειν' αυτή η τελευταία βραδυά της γης.."



Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Regression*

Ταχεία οπισθοχώρηση
στις παλιές μας ημέρες

ο εχθρός έφτασε στα σύνορα

ταχεία οπισθόχωρηση
πριν αρχίσουμε να θρηνούμε θύματα

 - κι όμως
τα σώματα μας καίγονται ήδη στην πυρά -

κάπου κατά το νότο
αν κοιτάξεις καλά
θα δεις τα σύννεφα που πλησιάζουν
έρχεται η σκόνη
αλίμονο μας αν σκεπάσει τα πάντα

ταχεία οπισθοχώρηση
γιατί φτάσαμε πολύ κοντά
σε εδάφη απαγορευμένα

ο άνεμος φυσάει μανιασμένα
κάτι κακό θα γίνει
ένα βουητό ακούγεται
ένας ήχος υπόκωφος
που σε ταράζει από τα σωθικά προς τα έξω

ταχεία οπισθοχώρηση
αν δε γίνει ποτέ μάχη
δε θα υπάρξει νικητής και χαμένος

- κι εγώ σίγουρα δεν είμαι έτοιμη να χάσω
παλι -

είμαστε δειλοί
γι' αυτό θα μείνουμε για πάντα δέσμιοι
αυτών που δεν τολμήσαμε ποτέ

το τίμημα για την ελευθερία
ενέχει έναν μικρό θάνατο

γι' αυτό σου λέω
ταχεία οπισθοχώρηση
γύρισε στο κρεβάτι σου
μπες κάτω απ' την κουβέρτα
κλείσε τα μάτια και πες δυνατά
"είμαι ελέυθερος"
μέχρι να το πιστέψεις

ή
μέχρι να μη σε πειράζει πια
που το ξέρεις πως είναι ψέματα





Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

Συνήθεια όπως λέμε συνήθεια

γέμισες το σπίτι χρώματα
κι εγώ επιμένω να τα βλέπω όλα γκρίζα

Κακές συνήθειες
 
κακές κι όχι κακιές
γιατί το γιώτα περισσέυει
αφού ηχεί έτσι κι αλλιώς χωρίς να χρειαστεί να το γράψεις

κακές συνήθειες κι όχι κακιές
γιατί οι κακές συνήθειες δεν είναι πλεονασμός
είναι οι μόνες επιτρεπτές μικρές αμαρτίες
που μας απέμειναν

ένα τσιγάρο, ένα ποτήρι κρασί

κακές συνήθειες όπως λέμε
να χαίρεσαι με το γκρίζο κι όχι με τον ήλιο
να σε θλίβει η αχτίδα
και να σε συγκινεί το σύννεφο

κακή συνήθεια κι η δική μου
να σκέφτομαι πολύ
να καταλαβαίνω παραπάνω από όσα πρέπει

να κοιτάω και να βλέπω

τελευταία δε βγάζω τα γυαλιά ηλίου
μήπως και μπορέσω να κρύψω κάτι

τι να κάνω όμως που κι εσυ ξέρεις
χωρις να δεις
σε δίδαξα καλά 
πως να αφουγκράζεσαι


Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

I can't control myself*

Παντού σκισμένα χαρτάκια
post-it, αποδείξεις
χαρτάκια από τσιγάρα

σταμάτησα να γράφω
ή τα γράφω και τα σκίζω
ψάχνω να βρω τον εαυτό μου
πάλι

που τον αφήνω κάθε φορά
πώς τον χάνω
που τον παρατάω
τον ξεχνάω

κάποτε είχα μια φωνή μες στο κεφάλι μου
τώρα έχω τρεις
μία που λέει ότι είμαι συνέχεια λάθος
μία που λέει ότι έχω δίκιο
και μια που κάνει το διαιτητή 
και προσπαθεί να βγάλει άκρη
να δώσει κίτρινες και κόκκινες κάρτες

φοβάμαι πως αν αφεθώ 
κάτι θα με καταπιεί
κι έτσι είμαι συνέχεια σε εγρήγορση
οι αισθήσεις τεταμένες

κάτι πάει λάθος στον τρόπο που σκέφτομαι
ή ίσως κάτι πάει υπερβολικά σωστά
δεν πρέπει να σκέφτομαι τόσο

να το πάλι
τρεις φωνές
και δεν υπάρχει άκρη σ' αυτό το κουβάρι

κι αυτός ο λύκος που είχα μέσα μου;
θυμάσαι;
γέννησε
και ψάχνει να ταίσει τα μικρά του
του δίνω σάρκα και αίμα απο μένα

ως πότε;

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

ερωτήσεις δίχως τέλος*

Μέσα σε δυο μήνες μεγαλώσαμε κατά δέκα χρόνια
Γίναμε ρολόγια καλοκουρδισμένα
οι λεπτοδείκτες τρέχουν και μονάχα η λογική προλαβαίνει να τους ακολουθήσει
Το συναίσθημα έμεινε πίσω στη στροφή

Πώς περνάει έτσι ανελέητα ο χρόνος
πώς δε ντρέπεται να μας προσπερνάει έτσι

Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να κάνεις αυτό που θέλεις πραγματικά;
Και πότε γίνεσαι εγωιστής;
Πότε θύτης και πότε θύμα;

Πότε έγινα εγώ και τα δύο;
Πώς άφησα τον εαυτό μου να καταλήξει εκεί;
Πότε επιτέλους θα βρω λίγη γαλήνη και θα μπορέσω να μείνω εκεί ευτυχισμένη
χωρίς να ψάχνομαι για δυσκολίες και δάκρυα;

Ποιος με καταδίκασε σε αυτό το ατέλειωτο θέατρο..
ποιος εαυτός με τιμωρεί
και γιατί παλεύουν όλοι μεταξύ τους..

Γιατί κανείς δε μ' αφήνει να ησυχάσω;

Κάνω σα μικρό παιδί με τα τόσα μου γιατί και πως
σα μικρό παιδί εγκλωβισμένο σε ένα ενήλικο σώμα
χωρίς την πολυτέλεια να τρέχει, να παίζει, να πέφτει
κι αντί να κλαίει, να γελάει

Μακάρι να σκούριαζε η αλυσίδα του ποδηλάτου μου
μα τώρα πια σκουριάζει η αλυσίδα του μυαλού μου
και σκοντάφτω συνέχεια στις λασπωμένες σκέψεις μου

Τώρα πια η κάθε πτώση μου στοιχίζει δυο μελανιές στα γόνατα και μία στην καρδιά..

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

*nothing wrong_all fine

Μου λείπει ο μελαγχολικός εαυτός μου
Και φοβάμαι να το πω

Μου λείπει λίγο κι ο πόνος, τα δάκρυα

Η κάθαρση

Δεν είμαι ακέραια

Άλλωστε δεν είμαστε αριθμοί για να είμαστε ακέραιοι

Μάλλον είμαι το πηλίκο μιας ατελούς διαίρεσης

Τα δεκαδικά μου ψηφία χάνονται στο άπειρο

Ποιος είναι όμως ο διαιρέτης; Και ποιος ο διαιρετέος;

Και το υπόλοιπο; Αυτό που μένει, τι είναι;